Menu

Psycholog

Prokrastynacja

Prokrastynacja

,

Prokrastynacja to nieuzasadnione opóźnianie wykonywania zadań, które powinny zostać zrealizowane. Zjawisko to najczęściej dotyczy obszarów życia związanych ze szkołą, pracą, obowiązkami domowymi, a także ważnymi decyzjami osobistymi i postanowieniami.

Jakie są przyczyny prokrastynacji?

  1. Przyczyny wewnętrzne:

  • perfekcjonizm
  • lęk przed porażką
  • brak umiejętności dobrej organizacji czasu
  • niskie poczucie własnej wartości

  1. Przyczyny zewnętrzne:

  • zbyt duża ilość zadań do wykonania
  • brak jasnych celów
  • presja otoczenia

Jakie są konsekwencje prokrastynacji?

Prokrastynacja często prowadzi do poczucia winy i niezadowolenia z siebie. Nagromadzenie takich negatywnych emocji może skutkować rozwojem objawów depresji.

Co ciekawe, stany depresyjne mogą być nie tylko skutkiem prokrastynacji, ale również jej przyczyną. Osoby z depresją często zmagają się z obniżoną motywacją do działania oraz trudnościami z organizacją i koncentracją, co sprzyja odkładaniu zadań na później. 

Jak walczyć z prokrastynacją?

  • Ustal priorytety – spisz zadania i zacznij od tych najważniejszych.
  • Dziel duże cele – podziel projekty na mniejsze kroki, by uniknąć przytłoczenia.
  • Motywuj się – nagradzaj się za wykonane zadania, nawet drobnymi przyjemnościami.
  • Unikaj rozpraszaczy – wyłącz telefon i inne źródła rozproszeń.
  • Planuj czas – stosuj techniki, np. Pomodoro (25 minut pracy + 5 minut przerwy).
  • Skonsultuj się z psychologiem – jeśli prokrastynacja utrudnia codzienne życie, umów się na konsultację z jednym z naszych specjalistów. Taka rozmowa pomoże ci znaleźć skuteczne sposoby działania i poprawić samodyscyplinę.

512 570 590

  1. Narwik 16/101, Warszawa Bemowo (lub online)

Źródła:

Centrum Zdrowia Psychicznego | MindHealth. (2025, Lipiec 20). Centrum Zdrowia Psychicznego: MindHealth prokrastynacja – CO to jest? jak Z Nią Walczyć? WSKAZÓWKI. MindHealth. https://mindhealth.pl/blog/prokrastynacja-co-to-jest-jak-z-nia-walczyc 

Zapisz się
Czy wyobrażenie dziecka przez matkę ma wpływ na ich relację

Czy wyobrażenie dziecka przez matkę ma wpływ na ich relację?

,

Zanim dziecko pojawi się na świecie, większość kobiet już je sobie w jakiś sposób wyobraża. Czasem jest to obraz bardzo konkretny – z wyglądem, czy charakterem. Czasem to tylko mglisty zarys, uczucie obecności małego człowieka. To, jak matka widzi swoje dziecko w swoich myślach może mieć ogromne znaczenie dla ich późniejszej relacji.

Dziecko w wyobraźni matki

Każda mama ma w swojej głowie pewien wewnętrzny obraz dziecka – myśli o tym, jakie ono jest, czego potrzebuje, co lubi, jaki ma charakter. Taki obraz nie powstaje w momencie narodzin – zaczyna się kształtować już w ciąży, a może nawet jeszcze wcześniej.

Pierwsze ruchy dziecka, bicie serca słyszane na USG, a nawet wcześniejsze marzenia o macierzyństwie – to wszystko wpływa na to, jak matka zaczyna je postrzegać. Z czasem ten obraz się zmienia.

Warto wiedzieć, że to wyobrażenie nie zawsze jest zgodne z rzeczywistością. I to wcale nie jest nic złego. Każda mama na początku może mieć własne fantazje i oczekiwania wobec dziecka. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy ten wewnętrzny obraz jest bardzo sztywny, a matce trudno zobaczyć swoje dziecko takim, jakie ono naprawdę jest.

Gdy rzeczywistość nie pasuje do wyobrażenia

Czasem matka może wyobrażać sobie dziecko jako pogodne, spokojne i uśmiechnięte, a rodzi się maluch, który dużo płacze, trudno go uspokoić i nie śpi w nocy. Innym razem kobieta marzy o dziecku towarzyskim i otwartym, a jej syn czy córka okazuje się raczej nieśmiała i ostrożna wobec ludzi.

Takie rozminięcie się oczekiwań z rzeczywistością może budzić w matce frustrację, poczucie winy czy bezradność. Czasem pojawia się myśl: „Czy robię coś źle?” albo „Dlaczego moje dziecko nie jest takie, jak myślałam?”.

Warto wtedy zatrzymać się i z ciekawością przyjrzeć temu, skąd wzięły się te wyobrażenia. Czy są oparte na doświadczeniach z własnego dzieciństwa? Na marzeniach o „idealnej” relacji? A może na potrzebie, by dziecko było podobne do kogoś bliskiego – albo wręcz przeciwnie, zupełnie inne?

 

Dziecko, które ma „spełnić” czyjeś oczekiwania

Niektóre mamy (często zupełnie nieświadomie) mogą przenosić na dziecko swoje dawne emocje lub niezrealizowane pragnienia. Np. kobieta, która sama czuła się w dzieciństwie niewystarczająco doceniana, może bardzo pragnąć, by jej dziecko było „wyjątkowe” – najlepsze, najzdolniejsze, najbardziej lubiane. Inna mama może nieświadomie oczekiwać, że dziecko „naprawi” to, czego brakowało jej samej w relacji z rodzicami.

Takie oczekiwania bywają bardzo obciążające – zarówno dla matki, jak i dla dziecka. Dziecko czuje, że „musi” być jakieś, żeby zasłużyć na miłość. Matka z kolei może doświadczać rozczarowania, jeśli dziecko nie odpowiada jej wyobrażeniu.

 

Jak można nad tym pracować?

Psychoterapia to przestrzeń, w której można bez oceniania i z pełnym zrozumieniem przyjrzeć się swoim wyobrażeniom o dziecku – i temu, co za nimi stoi.

Z pomocą terapeuty matka może:

  • odkryć, jakie przekonania i emocje towarzyszą jej w relacji z dzieckiem,
  • zrozumieć, co z jej własnej historii rodzinnej może się w tej relacji powtarzać,
  • nauczyć się patrzeć na dziecko takim, jakie ono naprawdę jest, a nie przez pryzmat dawnych doświadczeń,
  • odzyskać radość z kontaktu i bliskości z dzieckiem – bez presji, że relacja musi wyglądać „idealnie”.

Praca nad tym obrazem nie polega na obwinianiu się. Wręcz przeciwnie – to sposób na pogłębienie więzi, zbudowanie większej czułości i zrozumienia, zarówno wobec dziecka, jak i samej siebie.

Jeśli czujesz, że ten temat Cię dotyczy…

Być może w tym tekście rozpoznajesz coś z własnych doświadczeń – z okresu ciąży, pierwszych miesięcy z dzieckiem albo późniejszego rodzicielstwa. Jeśli czujesz, że chcesz lepiej zrozumieć swoje emocje, relację z dzieckiem czy z samą sobą jako mamą, zapraszamy Cię do rozmowy.

W Centrum Psychoterapii Dialogi Umysłu pracujemy z kobietami na różnych etapach macierzyństwa – pomagamy w budowaniu więzi, radzeniu sobie z emocjami i odnajdywaniu spokoju w relacji z dzieckiem.

Skontaktuj się z nami lub umów konsultację – wspólnie poszukamy drogi, która pomoże Ci budować bliskość bez presji i z większym zaufaniem do siebie.

🗓️ https://www.medfile.pl/gabinety/dialogiumyslu/warszawa/

📞 512 570 590

📍 ul. Narwik 16/101, Warszawa Bemowo (lub online)

Zapisz się
Depresja sezonowa w okresie jesienno-zimowym

Depresja sezonowa w okresie jesienno-zimowym

,

Depresja sezonowa, zwana również sezonowym zaburzeniem afektywnym (SAD) to rodzaj depresji, która pojawia się cyklicznie, najczęściej w określonych porach roku. Najczęściej występuje ona w okresie jesienno-zimowym, gdy dni są krótsze, a ilość światła słonecznego jest ograniczona

 

Przyczyny depresji sezonowej:

  • Zmniejszona ilość światła słonecznego, która może zakłócać naturalny rytm dobowy organizmu
  • Nadmierna produkcja melatoniny (hormonu regulującego sen) – jej produkcja wzrasta w ciemności, więc jesienią i zimą, gdy dni są krótsze, organizm produkuje jej więcej, co może skutkować nadmiernym zmęczeniem i sennością.
  • Niedobór witaminy D, która wytwarzana jest pod wpływem promieniowania słonecznego. Jej niewystarczający poziom może negatywnie wpływać na nastrój.
  • Niedobór serotoniny (tzw. hormonu szczęścia) – przy zmniejszonej ilości światła dziennego, jej produkcja obniża się, co może skutkować gorszym samopoczuciem

 

Objawy depresji sezonowej:

  • Ciągłe poczucie smutku, przygnębienia, beznadziei
  • Spadek zainteresowania ulubionymi aktywnościami
  • Zmiany w apetycie
  • Wycofanie społeczne
  • Problemy z koncentracją
  • Spadek motywacji i energii

 

Depresje sezonowa nie jest powodem do wstydu i można ją skutecznie leczyć! Nie czekaj do wiosny, żeby poczuć się lepiej.

Umów się na konsultacje z jednym z naszych specjalistów.

https://www.medfile.pl/gabinety/dialogiumyslu/warszawa/

512 570 590

  1. Narwik 16/101, Warszawa Bemowo (lub online)

 

Źródła:

Lizak, K. (2025, Marzec, 10). Depresja Sezonowa – przyczyny, objawy, leczenie. Pacjent – Diagnostyka Laboratoria Medyczne. https://diag.pl/pacjent/artykuly/czym-jest-depresja-sezonowa-jak-ja-rozpoznac/?srsltid=AfmBOopt_rLTehzzM-ksqsqoLLV2IHBuByPqTDMUxV5z8ovGJZK7_wp2

Zapisz się
Geny czy środowisko

Geny czy Środowisko? Dlaczego to pytanie już nie wystarcza i co to znaczy dla psychoterapii dzieci?

,

Przez wiele lat naukowcy i terapeuci spierali się, co bardziej wpływa na człowieka: geny czy środowisko. Czy nasze życie jest zapisane w DNA, czy może kształtują je doświadczenia, wychowanie i relacje? Dziś wiemy jedno – to nie jest wybór „albo–albo”. Geny i środowisko współpracują ze sobą, tworząc unikalną historię rozwoju każdego człowieka.

Wrażliwość to nie słabość

Nowoczesna psychologia mówi o zjawisku zróżnicowanej wrażliwości. Osoby, które są najbardziej wrażliwe na niekorzystne warunki (podatne na stres), są jednocześnie tymi, które najbardziej korzystają ze wspierającego i wzbogacającego środowiska. Niektóre osoby, w tym wiele dzieci, są po prostu bardziej czułe na wpływy z otoczenia. W trudnym środowisku reagują silniej stresem, ale w bezpiecznym i wspierającym potrafią rozkwitać szybciej niż inni. Ta „większa plastyczność” sprawia, że wrażliwe dzieci czasami potrzebują więcej troski, ale też mogą więcej zyskać dzięki odpowiedniemu wsparciu.

Dlatego psychoterapia ma znaczenie

Psychoterapia, szczególnie w pracy z dziećmi, tworzy właśnie takie wspierające środowisko.
To przestrzeń, w której dziecko może doświadczać akceptacji, bezpieczeństwa i zrozumienia, a jego wrażliwość staje się zasobem, nie przeszkodą.

Współczesne badania pokazują, że:

  • dzieci o „trudnym temperamencie” często najlepiej reagują na pozytywne zmiany w otoczeniu,
  • im wcześniej dziecko otrzyma pomoc, tym większe szanse na zdrowy rozwój emocjonalny i społeczny
  • geny i środowisko wzajemnie się konstytuują i stanowią jedność. Występuje ich wzajemny wpływ – natura jednostki zmienia wychowanie, a wychowanie zmienia naturę.

Psychoterapia nie tylko łagodzi objawy (np. lęk, złość, trudności w relacjach), ale też kształtuje zdrowe wzorce regulacji emocji, które dziecko zabiera ze sobą w dorosłe życie.

Geny mówią, ale środowisko odpowiada

Dziś nie pytamy już: „czy to geny, czy wychowanie?”.
Raczej: „Jak możemy stworzyć środowisko, które pozwoli genetycznym potencjałom dziecka w pełni się rozwinąć?” Psychoterapia zarówno indywidualna, jak i rodzinna jest jednym ze sposobów, by to zrobić.

💬 Podsumowując:
Wrażliwe dzieci nie są „trudne” – są po prostu bardziej otwarte na świat.
W odpowiednich warunkach potrafią rozwijać się wyjątkowo dynamicznie.
Rolą rodziców, terapeutów i otoczenia jest pomóc im rozkwitnąć, a nie „naprawiać”

Jak poradzić sobie ze stratą przyjaźni?

Jak poradzić sobie ze stratą przyjaźni?

Utrata przyjaźni to trudne i bolesne doświadczenie. Tracimy osobę, z którą dzieliliśmy codzienność i wiele ważnych momentów w życiu.

To, że utrata przyjaźni nas boli, nie oznacza, że jesteśmy słabi, przewrażliwieni czy że dramatyzujemy. To naturalna reakcja na stratę czegoś, co miało dla nas ogromne znaczenie. Mamy prawo czuć się poruszeni.

Dlaczego przyjaźń jest tak ważna?

Człowiek jest istotą społeczną – potrzebuje więzi, przynależności i wsparcia emocjonalnego. To fundament zdrowia psychicznego.

Badania pokazują, że brak relacji społecznych może być równie szkodliwy dla zdrowia jak palenie papierosów czy brak aktywności fizycznej.

Dlatego właśnie utrata przyjaźni – niezależnie od tego, czy nagła, czy stopniowa – może być dla nas tak trudnym doświadczeniem.

Zakończenie przyjaźni nie musi być porażką

W obliczu rozpadu relacji często zastanawiamy się, czy mogliśmy zrobić coś więcej, by temu zapobiec. Może pojawić się poczucie winy, wstyd i przekonanie o porażce. Warto jednak zrozumieć, że relacje międzyludzkie są czymś żywym i dynamicznym – zmieniają się, dojrzewają, a czasem z biegiem lat naturalnie się kończą. Nie oznacza to jednak, że były one mniej ważne. Przyjaźń nie musi trwać wiecznie, by była wartościowa i prawdziwa.

Jak poradzić sobie ze stratą przyjaźni?

  1. Nazwij stratę
    Przyjmij, że coś, co było dla ciebie ważne, skończyło się. Masz prawo uznać to za stratę i odczuwać ból.
  2. Pozwól sobie przeżyć żal
    Wypieranie emocji nie jest pomocne. Daj sobie przestrzeń na smutek, żal czy płacz. Dobrym sposobem może być napisanie listu do utraconego przyjaciela (nie musisz go wysyłać). Możesz wyrazić w nim niewypowiedziane rozczarowanie, smutek, ale też wdzięczność. To może pomóc uporządkować myśli i stać się pierwszym krokiem w procesie godzenia się ze stratą.
  3. Nie szukaj winy – szukaj sensu
    Zamiast pytać: „kto zawinił?”, spróbuj zapytać siebie: „czego mnie to nauczyło?”, „co ta relacja mi dawała?”, „czego mi dziś brakuje?”. Taka refleksja może nadać bólowi znaczenie.
  4. Zadbaj o pozostałe więzi
    Zastanów się, jakie bliskie osoby nadal są wokół ciebie. Może z niektórymi z nich nie byłaś nigdy tak blisko, a chciałbyś/ chciałabyś spróbować. Może jest ktoś, z kim możesz porozmawiać? Utrata jednej przyjaźni nie musi oznaczać samotności.
  5. Uwierz, że nowe przyjaźnie są możliwe
    W twoim życiu mogą pojawić się kolejne ważne osoby. Potrzeba na to czasu, otwartości i zaufania – ale wiele dobrego wciąż jest przed tobą.

Potrzebujesz wsparcia?

Jeśli doświadczyłeś straty relacji i chciałbyś o tym porozmawiać oraz zdobyć narzędzia, które pomogą ci sobie z tym poradzić – zapisz się na konsultację psychologiczną do jednego z naszych specjalistów.

Źródło: Dąbrowa, N. (2025). Nie tylko złamane serce. Dlaczego strata przyjaźni tak boli? Charaktery, 9–10/2025, 20–23.

Zapisz się
Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego: pilna potrzeba wsparcia dla dzieci i młodzieży.

Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego: pilna potrzeba wsparcia dla dzieci i młodzieży.

,

Z okazji Światowego Dnia Zdrowia Psychicznego, chcemy podzielić się kluczowymi wnioskami z największego badania kondycji psychicznej dzieci i młodzieży w Polsce – „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym”. Wyniki te są alarmującym sygnałem, wskazującym na pilną konieczność otwartej rozmowy i dostarczania profesjonalnego wsparcia.

Autorzy raportu zdiagnozowali „triadę kryzysu psychicznego dzieci i młodzieży”, czyli stan przepełniony samotnością, skrajnie niską samooceną i niskim poczuciem sprawczości. Te czynniki znacząco przyczyniają się do dramatycznego wzrostu myśli i zachowań samobójczych wśród młodych ludzi.

Źródło: mlodeglowy.pl

Skala kryzysu i zagrożenia samobójcze

Dane dotyczące cierpienia młodych osób są wstrząsające:

  • 29,3% uczniów ma podejrzenie depresji.
  • Prawie co trzeci uczeń (39,2%) zadeklarował, że na przestrzeni życia przeżywał myśli samobójcze.
  • Aż 8,8% uczniów podjęło próbę samobójczą.

Uczniowie w kryzysie psychicznym to często osoby przekonane, że nic nie znaczą, niczego nie potrafią i dla nikogo nie są ważne. Wyniki te podkreślają, że próba samobójcza może wydawać się młodym jedynym sposobem na przerwanie cierpienia.

Upadek poczucia własnej wartości i sprawczości

Kryzys jest głęboko zakorzeniony w poczuciu własnej wartości i umiejętności radzenia sobie z codziennym stresem:

  • Prawie połowa badanych (46%) to osoby o skrajnie niskiej globalnej samoocenie.
  • Niska samoocena jest silnym czynnikiem ryzyka: uczniowie z niską samooceną znacznie częściej myśleli o samobójstwie (58,9%).
  • Dwie trzecie Młodych Głów (66,2%) charakteryzuje się sprawczością poniżej średniej. W kłopotliwych sytuacjach 8 na 10 uczniów (81,9%) nie znajduje rozwiązań.
  • Niska samoocena i rozpacz manifestują się w zachowaniach autodestrukcyjnych wymierzonych przeciwko ciału: 43,3% uczniów objada się lub głodzi, a 16% okalecza swoje ciało.

 

Kryzys zaufania

Pomimo ogromnej skali problemów, blisko 70% uczniów (68,5%) nigdy nie korzystało ze wsparcia psychologa w szkole ani poza nią. Główną barierą w dostępie do pomocy jest kryzys zaufania: 49,6% uczniów deklaruje, że nie ufa innym osobom. Co czwarty uczeń (26,5%) w trudnych chwilach starałby się rozwiązywać problemy samemu.

Młodzi ludzie doświadczają też przemocy z zewnątrz:

  • Prawie połowa uczniów (49,8%) doświadczyła hejtu w ciągu ostatniego miesiąca.
  • 30,7% uczniów deklaruje, że okrutne treści o sobie samym słyszy najczęściej od siebie.
  • Raniące komunikaty pochodzą także od bliskich dorosłych: mamy (12,9%), taty (10,8%) i nauczycieli (10,5%).

 

Jak można pomóc?

Kryzys psychiczny wymaga długofalowych i systemowych działań. Nasze centrum psychoterapii podkreśla, że konieczne jest:

  1. Wzmacnianie kompetencji rodzicielskich: Rodzice są najważniejszym systemem wspierającym – 53,2% uczniów szuka u nich pomocy. Muszą oni umieć rozpoznawać kryzys psychiczny i udzielać wsparcia.
  2. Normalizacja poszukiwania pomocy: Należy prowadzić kampanie społeczne promujące hasło, że sięganie po pomoc jest oznaką siły, a nie słabości.
  3. Wczesna Interwencja: Rekomendowane jest wprowadzenie standardowych badań przesiewowych w kierunku depresji w placówkach oświatowych.
  4. Praca nad samooceną i sprawczością: Skupienie się na rozwijaniu kompetencji życiowych i umiejętności radzenia sobie ze stresem, które stanowią czynniki ochronne.

Pamiętajmy: wsparcie i akceptacja są kluczowe. Działajmy razem, aby młodzi ludzie czuli, że mają wystarczającą wartość, by prosić o pomoc, a ich otoczenie było bezpieczne i pełne zaufania.

 

Bezpłatna pomoc dla dzieci i młodzieży

116 111 – telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

800 100 100 – telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci

800 12 12 12 – telefon zaufania Rzecznika Praw Dziecka

Zapisz się
ADHD u młodzieży i dorosłych – dlaczego diagnoza może przynieść ulgę?

ADHD u młodzieży i dorosłych – dlaczego diagnoza może przynieść ulgę?

,

ADHD to zespół objawów, które sprawiają, że codzienne funkcjonowanie bywa pełne wyzwań. Często trudno zrozumieć ich sposób myślenia czy działania, dopóki nie spróbujemy spojrzeć na świat ich oczami. To właśnie wtedy zaczynamy dostrzegać mechanizmy, które kierują ich zachowaniem, i łatwiej nam zrozumieć, że za „chaosem” stoi specyficzny sposób pracy mózgu.

Należy pamiętać, że ADHD nie zawsze wygląda tak samo – istnieją różne jego typy. U części osób dominują trudności z koncentracją uwagi: łatwo się rozpraszają, mają kłopot z organizacją i kończeniem zadań, ale niekoniecznie są nadruchliwe. Inni z kolei przejawiają głównie impulsywność i nadmierną aktywność – wszędzie ich pełno, szybko się ekscytują i trudno im usiedzieć w miejscu. Jest też typ mieszany, w którym łączą się oba zestawy objawów. Dlatego właśnie dwie osoby z ADHD mogą funkcjonować zupełnie inaczej i każda z nich potrzebuje nieco innego podejścia w terapii i codziennym wsparciu.

Skąd wiemy o ADHD?

Choć może się wydawać, że ADHD to temat nowy, jego opis w literaturze medycznej pojawił się już ponad sto lat temu. Współczesne kryteria diagnostyczne zostały ustalone w latach 90. XX wieku przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Od tamtej pory zmieniło się bardzo wiele – mówimy o ADHD głośno, szukamy pomocy, a coraz więcej osób dorosłych decyduje się na diagnozę.

ADHD – więcej niż „moda”

Wokół ADHD narosło wiele mitów. Niektórzy traktują je jako chwilową „modę”, inni obawiają się, że to tylko wymówka dla trudnych zachowań. Prawda jest jednak inna: ADHD to realne zaburzenie neurorozwojowe, które wpływa na uwagę, kontrolę impulsów i poziom aktywności. Osoba z ADHD nie wybiera swojego sposobu działania – to jej mózg działa inaczej.

Dlaczego diagnoza bywa przełomem?

Wielu nastolatków i dorosłych, którzy trafiają do gabinetu psychoterapeuty lub psychiatry, przez lata słyszało, że są „leniwi”, „roztrzepani”, „niezorganizowani”. Diagnoza ADHD często bywa momentem ulgi – okazuje się, że za trudnościami nie stoi brak chęci, lecz określony wzorzec funkcjonowania. Wiedza o tym, że „to nie moja wina” daje szansę na odbudowę poczucia własnej wartości.

Diagnoza otwiera również drzwi do skutecznej pomocy – terapii psychologicznej, psychoedukacji, a czasem także farmakoterapii. Dzięki temu codzienne życie staje się bardziej uporządkowane, relacje łatwiejsze, a cele realne do osiągnięcia.

ADHD w codzienności

Dzieci, młodzież i dorośli z ADHD przeżywają świat intensywniej – często mocniej odczuwają emocje i równie mocno je wyrażają. Potrafią wzbudzać zachwyt swoją kreatywnością, ale też frustrację otoczenia przez impulsywność i nadruchliwość. Największym wyzwaniem dla nich samych są jednak trudności z koncentracją, które sprawiają, że nauka, praca czy codzienne obowiązki wymagają ogromnego wysiłku.

Brak zrozumienia i wsparcia może prowadzić do obniżonej samooceny, zniechęcenia, a nawet ryzykownych zachowań. Dlatego tak ważne jest, by ich otoczenie wiedziało, czym naprawdę jest ADHD i jak można pomóc.

Jeśli zastanawiasz się, czy Ty lub Twoje nastoletnie dziecko możecie mieć ADHD, pamiętaj, że diagnoza to pierwszy krok do zmiany. Rozpoznanie nie jest etykietą. To mapa, która pomaga lepiej rozumieć siebie i otoczenie. A ulga, jaką niesie świadomość, że trudności mają swoje źródło i można nad nimi pracować, jest często bezcenna.

W Centrum Psychoterapii Dialogi Umysłu diagnozę ADHD u młodzieży i osób dorosłych wykonuje psycholog, psychotraumatolog Izabela Magnuszewska.

Zapisz się na diagnozę:
https://www.medfile.pl/iza-magnuszewska/specjalista/polska/
tel. 512 570 590
ul. Narwik 16/101, Warszawa Bemowo

Zapisz się
Kiedy jest najlepszy moment, aby zadbać o zdrowie psychiczne Twojego dziecka?

Kiedy jest najlepszy moment, aby zadbać o zdrowie psychiczne Twojego dziecka?

, ,

Początek roku szkolnego to czas wyzwań, obowiązków i emocji. Dla wielu dzieci i nastolatków wrzesień oznacza nowy start, ale bywa też źródłem stresu, napięcia i trudności w odnalezieniu się w nowych sytuacjach. To właśnie teraz, gdy układa się plan lekcji i codzienna rutyna warto pomyśleć o wsparciu psychologicznym.

Dobra wiadomość jest taka, że we wrześniu dostępnych jest wiele terminów u psychologów dziecięcych i młodzieżowych. Dzięki temu terapię można łatwo dopasować do planu zajęć w szkole czy dodatkowych aktywności dziecka. To najlepszy moment, aby zadbać o jego dobrostan psychiczny i emocjonalny.

 

Kiedy warto rozważyć terapię dla dziecka?

Każde dziecko jest inne. Jedne reagują na zmiany spokojnie, inne bardzo silnie. Są jednak pewne sygnały, które mogą wskazywać, że dziecko potrzebuje profesjonalnego wsparcia:

Uczniowie szkół podstawowych:

  • częste bóle brzucha, głowy lub inne dolegliwości somatyczne bez przyczyny medycznej,
  • niechęć do chodzenia do szkoły, wybuchy płaczu, trudności z rozstaniem z rodzicami,
  • wycofanie z kontaktów z rówieśnikami, unikanie zabawy, izolowanie się,
  • problemy z koncentracją, spadek wyników w nauce mimo wcześniejszych dobrych efektów,
  • nasilone lęki (np. przed ciemnością, przed wystąpieniami, przed oceną innych).

Młodzież w wieku licealnym:

  • obniżony nastrój, brak motywacji, zamykanie się w pokoju,
  • drażliwość, impulsywne zachowania, kłótnie z rodzicami,
  • nadmierny stres związany z nauką, egzaminami czy wyborem przyszłości,
  • trudności w budowaniu i utrzymywaniu relacji z rówieśnikami,
  • zaburzenia snu lub apetytu,
  • eksperymentowanie z używkami.

Dlaczego wrzesień to dobry czas na rozpoczęcie terapii?

  • Nowy rok szkolny = nowe nawyki – łatwiej wpleść regularne spotkania w plan dnia, zanim harmonogram zajęć stanie się przeładowany.
  • Krótszy czas oczekiwania – teraz dostępnych jest więcej wolnych terminów, co umożliwia szybkie rozpoczęcie procesu terapeutycznego.
  • Profilaktyka – wczesna reakcja pozwala uniknąć narastania problemów w trakcie roku szkolnego.
  • Wsparcie w adaptacji – dziecko może szybciej poradzić sobie ze stresem związanym z nową klasą, nauczycielami czy wymaganiami.

 

Jak wygląda terapia dzieci i młodzieży?

Praca psychologa dziecięcego to nie tylko rozmowa – to także gry terapeutyczne, ćwiczenia, praca z emocjami i techniki dostosowane do wieku. Z nastolatkami terapia często przyjmuje formę rozmowy, pracy nad rozumieniem siebie i budowaniem poczucia sprawczości. Ważnym elementem jest też współpraca z rodzicami, którzy otrzymują wskazówki, jak wspierać dziecko na co dzień.

W Centrum Psychoterapii Dialogi Umysłu terapię dziecka zawsze poprzedza spotkanie dla rodziców, aby poznać trudności dziecka z wielu perspektyw. Zobacz, dlaczego warto uczestniczyć w spotkaniach rodzicielskich: https://dialogiumyslu.pl/spotkania-rodzicielskie-bemowo/. 

 

Zadbaj o zdrowie psychiczne swojego dziecka już teraz

Zdrowie psychiczne jest równie ważne jak fizyczne. Tak jak nie czekamy z wizytą u lekarza, gdy pojawia się gorączka, tak samo nie warto odkładać na później konsultacji psychologicznej, gdy pojawiają się niepokojące sygnały.

Wrzesień to idealny czas, by umówić się na pierwszą konsultację i dać swojemu dziecku szansę na spokojniejszy, bardziej świadomy i satysfakcjonujący rok szkolny.

👉 Zapraszamy do kontaktu i rezerwacji terminów – dopasujemy spotkania do planu zajęć Twojego dziecka.

Zapisz się
Nowy rok szkolny

Nowy rok szkolny – jak wspierać dziecko w pierwszych dniach szkoły

,

Pierwszy dzień września to dla wielu rodzin wielkie przeżycie. Dzieci wkraczają w nową rzeczywistość pełną wyzwań, obowiązków i nowych relacji. Rodzice z kolei często zastanawiają się: Czy moje dziecko poradzi sobie w szkole?

To naturalne pytania i obawy. Dobra wiadomość jest taka, że przygotowanie do szkoły zaczyna się znacznie wcześniej i nie chodzi wyłącznie o plecak czy piórnik. Kluczowe są umiejętności i postawy, które budujemy u dzieci już od najmłodszych lat.

Na co warto zwrócić uwagę?

  1. Samoocena i pewność siebie
    Dziecko, które wierzy w swoje możliwości, chętniej podejmuje wyzwania i łatwiej radzi sobie z trudnościami. Wysoka samoocena to również większa odporność na porażki i lepsze relacje z rówieśnikami.
  2. Samodzielność
    Umiejętność ubrania się, spakowania plecaka czy uczesania to nie tylko sprawy praktyczne. To także poczucie, że „dam radę”, które będzie procentowało w codziennych sytuacjach szkolnych.
  3. Systematyczność i wytrwałość
    Obowiązki domowe, takie jak podlewanie kwiatów czy sprzątanie pokoju, uczą kończenia zadań i pokazują, że wysiłek prowadzi do efektów. To ważne przygotowanie do szkolnych wyzwań.
  4. Poprawna wymowa i rozwój językowy
    Dbanie o prawidłową artykulację, wspólne czytanie książek czy rozmowy o przeczytanych treściach rozwijają nie tylko słownictwo, ale i zdolność rozumienia przekazu nauczyciela.
  5. Spostrzegawczość i koncentracja
    Zabawy w znajdowanie różnic na obrazkach czy układanie puzzli rozwijają umiejętność, która jest niezwykle cenna przy nauce czytania i pisania.
  6. Wiedza o świecie i ciekawość
    Wycieczki, rozmowy o otoczeniu, wspólne eksperymenty czy odpowiadanie na pytania dziecka – to wszystko buduje naturalną chęć poznawania i uczenia się.
  7. Książki jako codzienność
    Czytanie dziecku i wspólne odkrywanie literatury rozwija wyobraźnię, język i koncentrację. Pamiętajmy, że najlepszym przykładem są rodzice – jeśli sami sięgamy po książki, dziecko chętniej zrobi to samo.
  8. Liczenie i umiejętności matematyczne
    Proste działania wykonywane na zabawkach, klockach czy owocach wprowadzają dziecko w świat matematyki w naturalny i przyjemny sposób.
  9. Sprawność manualna
    Rysowanie, lepienie czy wycinanie przygotowują dłonie do nauki pisania. To trening cierpliwości, precyzji i wytrwałości.
  10. Kultura osobista i współpraca w grupie
    Szkoła to wspólnota – warto więc wcześniej uczyć dziecko zasad współżycia społecznego, takich jak słuchanie innych, czekanie na swoją kolej czy dbanie o dobre relacje.
  11. Organizacja i obowiązki
    Plan dnia, stałe rytuały i jasny podział czasu między nauką a zabawą uczą dziecko systematyczności i odpowiedzialności.
  12. Motywacja i wsparcie emocjonalne
    Najważniejsze jednak, aby dziecko czuło, że rodzice są przy nim. Pochwała, docenianie wysiłku, a nie tylko efektów, oraz pokazywanie praktycznego znaczenia wiedzy wzmacniają chęć do nauki.

 

Na zakończenie…

Pierwsze dni szkoły to wielkie emocje – zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Warto pamiętać, że każde dziecko rozwija się we własnym tempie, a naszym zadaniem jest towarzyszenie mu w tej drodze z cierpliwością i wsparciem.

Depresja mężczyzn

Depresja mężczyzn – temat wciąż przemilczany

,

Depresję mężczyzn wciąż otacza w naszym społeczeństwie zmowa milczenia. To rodzaj kulturowego tabu, które sprawia, że cierpienie pozostaje ukryte, a tym samym często nierozpoznane. Paradoks polega na tym, że te same czynniki, które sprzyjają rozwojowi depresji, jednocześnie utrudniają jej zauważenie.

Od najmłodszych lat chłopcy słyszą, że „nie wypada być wrażliwym” niezależnie od tego, co dzieje się w środku. Dorosły mężczyzna często uważa, że okazanie słabości oznacza porażkę czy wręcz kompromitację. Tego samego boi się w oczach najbliższych, znajomych, a nierzadko nawet specjalistów od zdrowia psychicznego.

Ciche cierpienie i jego konsekwencje

Skrywana depresja leży u źródeł wielu problemów w męskim życiu – zarówno osobistych, jak i zawodowych. Mężczyźni rzadko mówią wprost o swoim cierpieniu. Zamiast tego częściej sięgają po używki, popadają w pracoholizm, wycofują się z relacji albo reagują złością.

Szacuje się, że każdego roku z depresją zmaga się ponad jedenaście milionów osób. Niestety, 60–80% z nich nie otrzymuje żadnej pomocy. To ogromna liczba ludzi, którzy cierpią w samotności, choć leczenie depresji przynosi bardzo dobre rezultaty. Psychoterapia – szczególnie w połączeniu z leczeniem farmakologicznym – poprawia stan zdrowia nawet 80–90% pacjentów. Warunek jest jeden: trzeba się odważyć poprosić o wsparcie.

Depresja u mężczyzn i u kobiet – podobieństwa i różnice

Choć depresja dotyka obu płci, jej obraz bywa różny. Kobiety częściej wyrażają swoje emocje wprost – mówią o smutku, poczuciu winy czy bezradności. U mężczyzn objawy bywają mniej uchwytne. Depresja częściej manifestuje się drażliwością, złością, impulsywnością, a także objawami somatycznymi, takimi jak bóle głowy czy problemy ze snem.

Mężczyźni mają tendencję do eksternalizowania cierpienia, to znaczy zamiast je przeżywać, próbują „wyrzucać” je na zewnątrz. Bywa, że rozładowują napięcie w działaniu, ryzykownych zachowaniach czy agresji wobec innych. To sprawia, że otoczenie nie widzi w nich osoby chorej, lecz kogoś „trudnego we współżyciu”. Niestety, taki wzorzec bywa bardzo niszczący zarówno dla mężczyzny, jak i dla jego najbliższych.

Dlaczego warto sięgnąć po pomoc?

Męska depresja, jeśli pozostaje nieleczona, bywa zjawiskiem długotrwałym i wyniszczającym. Cierpi na niej nie tylko sam mężczyzna, ale i jego rodzina, partnerka, dzieci, współpracownicy. Tymczasem istnieje realna szansa na poprawę – psychoterapia pozwala zrozumieć źródła problemu, nauczyć się regulować emocje i odzyskać poczucie równowagi.

Warto pamiętać: proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości, lecz odwagi. To krok ku lepszemu życiu zarówno dla siebie, jak i dla najbliższych.

👉 Jeśli dostrzegasz u siebie lub u bliskiej osoby objawy depresji – nie czekaj. Zrób pierwszy krok i umów się na konsultację w naszym centrum psychoterapii. Wspólnie poszukamy sposobów, by odzyskać spokój, siłę i radość życia.

Load More